امّا نوزده امر سنّت : اوّل‌آنكه : اذان را در اوّل وقت گويد . دوم‌آنكه : مؤذن در وقت اذان گفتن رو به قبله باشد . سوم‌آنكه : اذان را بلند بگويد [ 1 ] . چهارم‌آنكه : ايستاده بگويد . پنجم‌آنكه : در وقت اذان گفتن وضو داشته باشد . ششم‌آنكه : برجاى بلند بايستد . هفتم‌آنكه : دوانگشت خود را در دو گوش كند . هشتم‌آنكه : اذان را به تأنّى بگويد ، نه به شتاب . نهم‌آنكه : در آخر هرفصل سكوت قليل نمايد . دهم‌آنكه : اختيار مؤذّنى كنند كه عدالت داشته باشد . يازدهم‌آنكه : مؤذّن وقت شناس باشد . دوازدهم‌آنكه : خوش آواز باشد . سيزدهم‌آنكه : حرف نزند در وقت اذان گفتن . چهاردهم : دانستن مؤذّن مسايل اذان را ، به‌طريقى كه فقها و علما قرار داده‌اند « 1 » . پانزدهم : صلوات فرستادن مؤذّن و كسىكه اذان مىشنود در وقت نام بردن حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم . و شيخ ابن بابويه صلوات فرستادن را مطلقاً واجب مىداند بر هر كس كه نام آن حضرت بَرَدْ يا بشنود « 2 » و اين قول [ 2 ] كمال قوّت [ 3 ] دارد .

--> [ 1 ] اگر مرد باشد . ( خراسانى ) [ 2 ] اين قول احوط است . ( تويسركانى ) [ 3 ] بلكه قوّت ندارد ، اگرچه احوط است . ( خراسانى ) * لكن اقواى اين است كه مستحبّ مؤكّد است . ( دهكردى ، يزدى ) ف * بلكه كمال ضعف را دارد ، لكن محبوبيّت تعظيم و تكريم و صلوات فرستادن بر خاتم النبيّين و آل طاهرين آن حضرت - صلوات اللَّه تعالى و تسليماته عليهم اجمعين - از ابده بديهّيات و اوضح واضحات است . ( كوهكمره‌اى ) * قوّت آن ثابت نيست . ( مازندرانى ) ( 1 ) بعضى از نسخه‌ها : قرار داده‌اند و مذكور شد . ( 2 ) من لا يحضره الفقيه 1 : 284 ، حديث 875 .